We rukken op tegen de avond, en tegen de avond,
zien we het einde van Spartacus.
Het signaal.
Nogmaals.
Terug de tunnel in.
De bergpas, vlug.
We zullen vastzitten. - Er is geen keuze.
We moeten gaan.
U laat ze gaan? - Nee, we zullen ze allemaal doden.
Spartacus - Vengeance SO2E10 - Season Finale 'Wrath of the Gods'
Quality over Quantity ®eleases Vertaling: Chillywitch & RenHöek
Het hout voor vuur is bijna op. Ons eten volgt snel.
We hebben de berg gestript van het weinige dat het had
sinds Glaber ons erop dwong.
Iets dat niet had moeten gebeuren.
Je zal een manier vinden om ons hieruit te krijgen.
Dat doe je altijd.
Zoals jij altijd woorden vind, om me uit duisterste gedachten te trekken.
Een talent welke ik hoop dat je volgende vrouw zal hebben.
Nemetes en een paar stommelingen zijn ervandoor. - Met welk doel?
Ze proberen door de Romeinen heen te komen aan de voet van het pad.
Geef de volgende keer teken. Of wordt gezien als vijand.
Glaber wil je zien.
We zijn net klaar met het eten van een zeer sappig stuk lam.
Er kunnen mogelijk wat stukjes over zijn.
Je stapt te ver... slaaf.
Ik plaats enkel voet waar onze Praetor beveelt.
Als je het niet mee eens bent waar het beland, ben je vrij om dat te vermelden.
Flikker op, enorme eikel.
Ik ken jouw taal niet. En heb ook geen zin om het te leren.
Terugtrekken.
We moeten gaan.
We moeten haar wond dichtmaken. Nasir. Verhit je zwaard in het vuur.
Vlug.
Was het 't waard?
Was het... haar leven waard, te proberen je eigen te redden?
Blijf waar je bent.
Ze is van deze wereld vanwege jou.
Jij bent de idioot die ons naar onze dood leidde.
Ze heeft die van haar in ieder geval als krijger opgeëist.
Niet honger lijdend en berooft van kracht, zoals de rest van ons verdoemt zijn.
Je hebt gelijk. We zullen allemaal omkomen.
Als we niet naast elkaar staan. - Het zal niets uitmaken.
Hou je mond dicht, en open je oren.
De steile rotsen van Vesuvius zijn ontoegankelijk.
Het zuidelijke pad geeft ons het enige voordeel.
We hebben het hogere terrein, en daarmee voordeel tegen overmacht.
Enkel als Glaber stom genoeg is om aan te vallen. Voordat we te zwak zijn van honger om te vechten.
Een mens is nooit te zwak of te gewond om te vechten.
Mits de reden groter is als zijn eigen leven.
Glaber en zijn leger zullen komen.
En als ze dat doen...
dan zal Vesuvius voor altijd besmeurd zijn met het bloed van wraak.
Hij is de enige die gevangen is genomen? - Er zijn er meer dood.
Een gelukkig iets dat je niet onder ze bent.
Ware het niet dat de Egyptenaar en ik aanwezig waren,
dan hadden ze ons onder de voet gelopen.
De goden zijn ons dan goed gezind.
En draaien zich weg van diegene die ons kwaad aandoen.
Vertel me over Spartacus...
en zijn gedachten richting te komen storm.
zuig mijn lul, stomme Romeinse kut.
Kan hij normaal woorden formeren? - Hij heeft nog niet gesproken.
Ik zal in jullie schedel pissen.
Een zeer onplezierig taaltje.
De omstandigheden zullen akelig zijn,
om hoger terrein te verlaten en zo'n domme poging te ondernemen.
Eén waarvan leek niet te zijn bevolen door Spartacus.
Je hebt hem gezien?
Kort, terwijl hij en zijn eikels de mogelijkheid gaven aan anderen terug te trekken.
Hoe zag hij eruit? - Dodelijk.
Doch was er iets te zien in zijn ogen.
De reflectie van een wild beest, als het in de hoek gedrukt wordt.
Zo'n beest...
groet nooit het hiernamaals zonder wanhopig bloed.
Vesuvius is niet Ceres Punt, eindeloos voordeel gevend.
Er kan niet veel voedsel meer zijn op onvruchtbare piek.
We blijven nog iets langer zitten.
En wanneer honger en wanhoop de enige smaak zijn op zijn lippen,
zal Spartacus knielen voor Rome voor de laatste keer.
We zouden niet moeten reizen. Laten we terug gaan.
Ik blijf niet lui in Capua zitten terwijl weken onwelkome maanden bedreigen.
Alles zal binnenkort voorbij zijn. - Ik wil die dag versnelt zien.
En mijn kind geboren in een stad passend bij de erfgenaam van een Praetor.
Het glorieuze moment is bijna daar. Het risico van de reis naar Rome...
Er is nog tijd.
Als mijn man bewogen wordt om Spartacus te overwinnen
om het einde te vervroegen.
En daarom gaan we naar Vesuvius.
Heel even.
De gehele waarheid omvattend voor het grotere geheel.
Is het hart zo fel teruggekeerd in dat opzicht?
Gaius en ik delen er slechts één nu.
Zijn afwezigheid laat borstkas half gevuld.
Jezelf in de armen te vinden van een man die je verloren dacht.
Dat is een onmetelijke zegen.
Een geluk dat ik wil delen met dierbare vriendin. Je komt met me mee naar Rome.
Ik zal Gaius smeken om een bruidsschat vanwege je hulp,
en je zal weer troost vinden in de titel van echtgenote.
Je man wil niet dat ik met je meega. - Je bent onschatbaar geweest voor zijn doel.
Hij gelooft meer in anderen.
Ik ben belooft aan Ashur.
Mijn hand en huis, als betaling voor vergoten bloed in jouw man's naam.
Waarom heb je me dat niet gezegd?
Ik wilde niet dat je er teveel mee rond zou lopen,
met jouw dag die zo dichtbij is.
Ik zal mogelijk aangrijpen bij Vesuvius, en pogen mezelf van last te ontdoen.
Onthul intenties...
en zie ze omarmt.
We zitten hier te wachten om dood te gaan, en hij zorgt voor een rouwband.
Hij verzorgt zijn hart. Zoals iedereen zou moeten.
Er is niet genoeg hout om een brandstapel te maken.
De grond is te hard om haar erin te begraven.
Hij kan enkel treuren, en haar aan zijn mantel binden.
Een zegen dan.
Dat we allemaal dood zullen zijn voordat ze te rijp wordt.
Nemetes en zijn slag worden met de dag rustelozer.
Ik vrees dat ze niet alleen zijn. - Ik kan het ze niet kwalijk nemen.
Doch onze enige kans van overleven is vast te houden aan solide tactiek.
Zoals de arena aanvallen met een handjevol mensen?
Ik vond je ooit een roekeloze dwaas.
Nu zie ik dat gewaagde strategie de enige reden is dat je nog niet dood bent.
Ik heb geluk gehad, om...
aangegrepen mogelijkheid te hebben welke de Romeinen als gek zouden beschouwen.
Er zijn er geen over meer nu, zonder vleugels om van rotswand te vliegen.
De dag komt dat we Glaber en zijn leger onder ogen moeten komen...
in openlijke strijd.
Als ik dan toch dood ga,
dan zal ik in ieder geval doodgaan te midden van Broeders.
We delen een band.
Niet gesmeed op het zand, maar op grootser podium van gevecht.
En als het over is,
dan zal ik Batiatus' Ludus en villa krijgen als beloning voor trouwe dienst.
Het zal het nobele Huis van Ashur worden,
waar ik de machtigste gladiatoren zal trainen in de hele Republiek.
Ik wil jullie als mijn eerst rekruten tellen.
Ik vraag slechts om jullie eed, plechtig belovend...
Open de poort.
Wacht hier.
En zie gewogen hart opgeheven.
Er is geen verdere beweging?
We hebben Spartacus de nutteloosheid van het proberen door te breken afgeleerd.
Je kunt een dolle hond niet afleren zijn tanden te laten zien.
Je had niet moeten komen. - Ik weet het, regels.
Vrouwen zijn verboden in het kamp.
Mijn zorg is alleen naar jou, en het leven dat je draagt.
Ik wil niet dat je reist in zo'n toestand.
Ik heb me nooit sterker gevoelt. En zou een grotere afstand willen reizen.
Je wil terugkeren naar Rome. - Met mijn man naast me.
De rebellen worden wanhopig.
Nog een paar weken uithongering...
Nog een paar weken en je erfgenaam zal worden geboren in een huis bevuilt met bloed en stront.
Beëindig Spartacus' leven.
En laat ons terugkeren naar huis naar het onze.
Hij heeft het hogere terrein.
Het kan niet worden ingenomen zonder ernstig verlies van mannen.
Maar...
het kan worden ingenomen?
Wacht op me in Capua.
En maak je klaar om de geboorte van ons kind te vieren...
in de armen van Moeder Rome.
Je bent echt een titaan, de hemel bedreigend.
Ga. En weet dat je in mijn gedachten bent.
Ik wil nog even blijven hangen.
Wat is dit?
Een waarschuwing. Van de goden.
Hoe ben je hier aan gekomen?
Ik ontdekte het terwijl ik sporen van Seppia uitwiste.
Verborgen onder haar eigendommen.
Mijn slavin Amana herinnert zich hoe het in Seppia's handen werd gedrukt.
Door de Syrische pad.
Zo wist ze van haar broers echte lot. En waarom ze zich tegen jou keerde.
Maar dat klinkt niet logisch.
Ashurs fortuin is gebonden aan dat van mij.
Hij is een slang, altijd zoekend naar hitte van macht en positie.
Toen die van jou bedreigd werd door Varinius...
is het geen wonder dat hij op zoek glibberde richting warmer klimaat?
Een giftig wezen voor altijd. - Eén die niet langer waarde heeft.
Hij staat niet alleen, in dat opzicht.
Slang en Orakel hebben beiden doel gediend.
Je heb het over Lucretia?
Ik heb het over een vrouw die geheimen weet die ik niet onthuld heb.
Je zou dat van me vragen?
Ik wil onfortuinlijk verleden achter ons laten,
en glorieuze toekomst vastgrijpen.
Ik heb je fijne geur gemist...
en andere geschenken van meer persoonlijke natuur.
Het doet goed, om je weer dichtbij te vinden.
Ik blijf slechts een moment.
Iets wat niet belangrijk is,
wanneer afgezet tegen de belofte van een leven lang
gehouden in liefdevolle omarming.
Ik zal geen traan laten als we uiteengaan.
Weet dat de veldtocht snel richting een onvermijdelijk einde komt.
En Ashur naar verdiende beloning.
Ik zal verlangen naar de dag.
Syriër.
Denk je dat ik gek ben?
Ik begrijp het niet.
Ontken je dat je het gepakt hebt?
Ik pak veel dingen van de gevallenen. Ik dacht dat ik uw zegen had dat te doen.
En zocht je ook Seppia's zegen,
voordat ze mijn leven probeerde te ontnemen?
Ik heb nooit gesproken met het meisje.
Ik heb het gehad met de tong van de slang.
Wacht.
Ik weet niet wat er u verteld is,
maar ik vrees dat u een ernstige fout heeft gemaakt.
Nu vrees ik dat jij die fout hebt gemaakt.
In een poging je positie te verhogen.
Een ongelukkig einde van een winstgevende regeling.
Misschien is het beter dat mijn mannen en ik stil vertrekken...
zonder verder meningsverschil.
Ik doe een beter aanbod.
Land en duizend Denarii voor jullie allemaal
als beloning voor trouwe dienst.
Jullie verdomde klootzakken.
Wacht.
Jij zwoer eens aan mij 'Uw wil, mijn handen'.
Een eed nog steeds zonder twijfel.
Ik zweer het u, Praetor.
Ik zou zulke geroemde woorden willen testen. En de diepte van je loyaliteit.
Er is beweging op het pad.
Neem positie.
Ik kom als drager met een boodschap van Glaber.
Zeg maar.
Hij is moe van dit conflict.
Hij wil terugkeren naar huis en zijn kind geboren zien worden in Rome.
lets van geen belang.
Misschien zijn de levens van je mensen het waard.
Hij biedt gelegenheid tot overgave.
Leg je wapens neer. Je mag blijven leven.
Als slaven? Onder de voet van de Republiek?
Ja, als slaven.
Doch blijf je in leven.
Weiger en Glaber zweert een martelende dood
op het kruis voor allen die overleven na inname van de berg.
Hoe zit het met Spartacus' leven?
De prijs van de onderhandeling.
Ik wens niet te sterven op deze dag.
Doch als het zo moet zijn, zal ik het doen als een vrij man.
Naar de hel met de Romeinen. - Geen overgave.
Syrische klootzak.
Je hebt je antwoord.
Goed dan...
ik zal het brengen aan wachtende oren.
Ik wil niet zo snel gescheiden worden.
Glaber wacht. Ik moet terugkeren met een antwoord.
Jouw hoofd voldoet ook prima.
Ik zie niets verkeerd in zijn redenatie.
De machtige Crixus, voor altijd staand...
op de eer van een gladiator.
Waar sta je nu, in het neerslaan van een weerloze man?
Geef hem een zwaard.
Jij droomde ooit van eer op het zand. Maak dit je laatste arena.
Jij staat als kampioen en ik zwaar gewond.
Doch er is geen eer in zo'n strijd. - Naar de hel met eer.
Ik wil je naam niet bezoedelen om wraak te verkrijgen over de mijne.
Ik zal het zelf nemen.
Niemand is meer benadeeld door Ashur.
Niemand heeft een groter belang bij zijn leven.
Ik zorg dat hij valt.
Met hem herinneringen die rondwaren in duistere nachten.
Zie erop toe.
Ben je hier zeker van? - Ik ben er ver van verwijderd.
Goed dan.
Als Ashur moet sterven vandaag...
ziet hij tenminste Crixus' teef vertrekken naar het hiernamaals voor hem.
Haal zijn verdomde hoofd eraf.
De delicate bloem heeft doornen gekregen.
Scherp gemaakt door de onverslagen Galliër.
Ik vrees dat het niet helpt.
Ze vervaagd. Zoals alle prachtige dingen doen.
Hij is van mij.
Blijf daar.
Ik neem zijn leven voor wat hij mij aandeed.
Of sterf in de poging.
Weet je dit nog?
Mijn lichaam gedrukt tegen het jouwe?
Jij hulpeloos bevend zoals je nu beeft.
Ik ben helemaal niet hulpeloos.
Denk je dat dit verschil maakt?
Mijn dood zal niet de littekens die je draagt helen.
Noch de herinnering van mijn lul in haar...
en al de anderen die volgden.
Dat doet het niet.
Maar het is een begin.
Je had gelijk. Het is geen gemakkelijke taak.
Om een mans hoofd te klieven van zijn schouders in een enkele slag.
Dan zal ik het je leren.
Begeleid Ashurs hoofd op weg als antwoord aan Glaber.
Je stuurt een duidelijke.
Het word vastspijkeren aan het kruis. Voor ieder die het overleeft.
Glaber zou ons allen dat lot geven. Ongeacht het gedragen antwoord.
Dus we gaan hoe dan ook dood.
Jammer dat er niet genoeg ranken zijn voor al onze lijken.
Sluit verdomde mond.
Nee. Nemetes heeft gelijk.
Er zijn niet genoeg ranken voor ons allemaal.
Maar misschien zijn er genoeg voor een paar.
Jouw woorden dragen geen doel.
Glaber verwacht een verdediging van hogere gronden.
Zoals elke degelijke leider zou doen.
Doch misschien is er een andere koers.
Een brutale, die de Romeinen nooit zien aankomen.
Ze hebben geantwoord.
Spartacus maakt verwachte keuze.
Zeg de manschappen goed te eten en wat te slapen.
Bij het eerste licht van de dageraad nemen we de Vesuvius in.
Tezamen met alle levens die tegenstaan in de weerwil van Rome.
Weldra verlaten we deze plek. Om nooit weder te keren.
Wat jouw vriendschap mij brengt...
er zijn geen woorden om dank in uit te drukken.
Je hebt de gunst menigmaal voldaan.
De schuld verschuldigd is veel hoger dan bescheiden terugbetaling.
Je trok me uit de dieptes van waanzin. Jij gaf me kracht...
en een doel te leven na een tragedie wat dit huis overkwam.
Zulke dingen zijn nu het verleden.
Laat ze je geen verdere pijn geven.
Ik heb geprobeerd het van me af te zetten.
De herinnering aan al mijn verliezen. Het vult de lucht...
elke ademhaling verstikkend door de pijn van verlies.
Het bind mijn hart aan ketenen.
Je staat op het punt van vrijwaring. - Vanwege jou.
Jij bent mijn redding, Ilithyia. - En jij de mijne.
Jij gaf me hoop op een leven me ontzegd door de dood van mijn echtgenoot.
Weet dat zo'n gift eeuwig wordt gekoesterd.
Het kind.
Het komt te vroeg. - Dit is een teken van de goden.
Het moet geboren worden binnen deze muren.
Kom.
Laten we toezien dat hun wil geschied.
We hebben elke rank gebruikt die we verzamelden.
Genoeg voor vier man.
Ik wil jullie aan mijn zijde.
We worden snel herenigd. In dit leven of het volgende.
Ik weet dat de vrees opzwelt in jullie borstkas.
Dat doet het vanwege groot doel.
De Romeinen zijn met meerdere ruimschoots ons overtreffend.
Doch zij openbaarden steeds weer een fataal gebrek.
Zij geloven dat de Romeinse manier de enige is.
Net als hun geloof dat er slechts één weg is deze berg te verlaten.
We zullen ze leren dat we onze eigen wegen smeden.
Niets in deze wereld is onmogelijk als hart en wil zich er naar toe keren.
Grijp touw.
Laat ons een les beginnen om altijd te herinneren.
Het geluid maskeert het afdalen. De goden zegenen ons met goed geluk.
Vrije mannen creëren die zelf.
We zijn allemaal goden deze nacht. En de Romeinen zullen onze toorn voelen.
Bereid jezelf voor.
Als het signaal komt, zal de dood weldra volgen.
We moeten snel zijn.
Voor de daad is ontdekt.
Het is al laat. - De slaap wil niet komen.
Al wat ik zie met gesloten ogen is het einde van Spartacus.
Tezamen met hem de reden
voor mijn lange afwezigheid in Rome en meer belangrijke zaken.
U zal zegevieren daar waar Varinius faalde.
Een grote voorsprong in de Senaat. - Te gebruiken voor meer aanzicht.
Op een dag verrijs ik boven alle anderen.
Het licht van bereik verwarmend aan geliefde vrouw en gekoesterde erfgenaam.
Geef alarm.
Verzamel de manschappen in formatie. - Wek de mannen.
Vuur.
Het signaal.
Waar is verdomme de medicus?
Hij is naar de stad, het kind werd niet verwacht voor enkele weken.
Ik heb de wachten gestuurd hem te halen.
Er is iets mis.
Het klampt zich vast aan me, niet klaar om me te verlaten op deze plek.
Ik zal iets vinden om de pijn te verlichten.
Verlaat me niet. - Weet dat ik terugkeer.
Samen zullen we dit zegen op de wereld brengen.
Nogmaals.
Ik heb hulp nodig hier.
Verplaats de munitie.
Vooruit met de achterste positie. Dood ieder die in je pad staat.
Een glorieuze dood.
Dood ze.
Ik dacht dat een gil hoorde...
Wat heb je gedaan?
Wat altijd al de bedoeling was. De vloek van dit huis opheffen.
Daar. Niemand over die nog tussen ons komt.
Terugtrekken.
Meer naar voren. En maak overwinning de onze.
Alsjeblieft. We zijn vriendinnen, nietwaar?
De allerbeste. - Waarom doe je dit dan?
Waarom neem je mijn leven en dat van mijn kind?
Jouw kind? Jij bent slechts een omhulsel.
Je draagt een gift van de goden voor het Huis van Batiatus.
Goed dan. Laten we het uitpakken.
Ik ben je pijn schuldig.
Ik ga naar mijn vrouws armen.
We zullen je groeten in het hiernamaals, mijn Broeder.
Beveilig de omgeving.
Geef het signaal aan alle mannen om deze positie te verdedigen.
Markeer je plaatsen.
Romeinen. Sta klaar.
Stil nu maar, kleintje. Je bent nu veilig.
Je bent geliefd en zal dat zijn voor eeuwig.
Alsjeblieft...
Alsjeblieft.
Quintus wilde altijd al een zoon.
Vanwege jou zullen we er één hebben.
Ik zal niet sterven...
door de handen van een verdomde slaaf.
Ik ben een vrij man.
De Romein kent eindelijk zijn plaats voor ons.
Op zijn knieën.
Je hebt niets gewonnen.
Rome zal legioenen sturen in mijn kielzog.
Spoedig op een dag zal je vallen richting verdiend einde.
Misschien. Doch het is niet deze dag.
Laat Rome hun legioenen sturen.
We zullen ze tegemoet zien. Iedereen zal Glaber volgen in de dood.
Nu zullen we een leger worden.
Quality over Quantity ®eleases Vertaling RenHöek en Chillywitch.